Reisverhaal | Herman Van Tilburg
Welkom in het Spaanse fietsparadijs
Om de donkere dagen te ontvluchten, ging Herman van Tilburg op uitnodiging van organisatie BAGUET Reizen naar het Spaanse Calpe. En daar vond hij een waar fietsparadijs.
Gelukkig zijn onze donkere dagen en winters niet te vergelijken met die in Noorwegen of Zweden, maar desondanks kijk ik in de herfst alweer uit naar het voorjaar. Niet alleen vanwege de temperatuur, maar ook vanwege het gemis van de zon en het lange daglicht, dat voor ons fietsers wel zo fijn is. De uitnodiging van Gilbert Van fraeyenhoven, Vlaming en mede-eigenaar van fietsreisorganisatie BAGUET, om in december te komen fietsen in Calpe, voelt dan ook alsof Gaston Starreveld (ja, die van de Postcodeloterij) met een gouden envelop op mijn stoep staat.
Na wekenlang het weerbericht in de gaten te hebben gehouden, is het eindelijk zover: de zon, aangename temperaturen en de prachtige wegen rondom Calpe staan op mij te wachten.
Michel Cornelisse
Tijdens mijn vlucht naar Alicante spreek ik toevallig nog even met de sympathieke Michel Cornelisse, ploegleider met een indrukwekkende staat van dienst. We hebben het over zijn nieuwe avontuur bij UAE Team ADQ, de Women’s World Tour-ploeg met boegbeelden Elisa Longo Borghini en Silvia Persico. Na zes succesvolle jaren in dienst van de gebroeders Roodhooft (Alpecin-Deceuninck en FenixDeceuninck) had hij wel zin in een nieuwe uitdaging.
Michel: “De ploeg uit de Verenigde Arabische Emiraten is superambitieus. Mijn eerste teambuilding in Abu Dhabi was veelbelovend. De mogelijkheden zijn enorm om de ploeg verder te brengen en succesvol te zijn, niet alleen dit seizoen maar ook op de lange termijn. Maar natuurlijk moet er ook goed getraind worden. Ik heb dan ook zin in de trainingsstage hier aan de Spaanse kust.”
Als ik vraag wat zijn eerste wedstrijd wordt, blijkt die al snel te komen. “Ik vertrek in januari naar de Tour Down Under in Australië. In ieder geval staan er zo’n 180 racedagen op het programma. Een vol jaar, maar ik heb er enorm veel zin in en vind het nog steeds leuk en eervol.” Ik wens hem veel succes en we spreken af dat we dit jaar nog contact hebben voor een langer interview of een podcastaflevering.
Serge Baguet
Vanaf het vliegveld in Alicante volgt via een door BAGUET geregelde bustransfer de reis naar mijn hotel, Estimar Calpe Suitopia. Als ik door de grote draaideur loop, kom ik als eerste de kersverse ploegleider van Soudal-Quick Step tegen: Niki Terpstra. In dit luxueuze hotel verblijft zijn volledige ploeg, evenals AG Insurance-Soudal, de vrouwenploeg, en alle trainers en staf, wat betekent dat er zo’n 166 mensen aanwezig zijn voor de trainingsstage in Calpe. Dit moderne hotel is, terwijl het zo’n 15 graden is, volledig in kerstsferen. De lobby is prachtig aangekleed met een grote kerstboom, een kerstman en een berg cadeautjes.
Nadat ik ben ingecheckt in een ruime kamer met, jawel, zeezicht, wacht mijn avondeten in het grote restaurant. Ik schuif aan bij een deel van mijn reisgezelschap voor de komende dagen: Gilbert Van fraeyenhoven, zijn vrouw Rosita, medewerkers Tim en Roel, en enkele deelnemers aan deze fietsvakantie, die al een aantal dagen onderweg is. Normaal duurt een fietsvakantie als deze zeven dagen, voor mij resteren de laatste drie dagen.
Voordat ik een gesprek wil aangaan, is het volgens Gilbert toch echt de bedoeling dat ik eerst de tijd neem om te genieten van het uitgebreide avondbuffet. Dat hoef ik mij geen twee keer te laten zeggen en tussen de profs van Soudal-Quick Step, onder wie Yves Lampaert, nieuwkomers Jasper Stuyven en Dylan van Baarle, verzamel ik een bord met vlees, groenten en pasta. Een lekkere basis voor de rit van morgen. Tijdens de koffie vertelt Gilbert de historie van het Baguet Bicycle Center, die begint bij oprichter en oud-prof Serge Baguet. Tijdens zijn wielercarrière won hij diverse wedstrijden, werd hij Belgisch kampioen op de weg en ritwinnaar in de Tour de France. Veel te jong overleed hij in 2017, op 47-jarige leeftijd, aan de gevolgen van darmkanker.
Na een lange en succesvolle carrière als coureur richtte Serge in 2009 het Baguet Bicycle Center op in Calpe en het zuidelijker gelegen Mojácar. Gilbert: “Dit was Serges droom: fietsvakanties en fietsstages aanbieden, voor recreanten en profs, en samen genieten van dit fietsparadijs. Serge bouwde de organisatie samen met zijn familie uit tot een succes, maar door zijn rotziekte kwam hier veel te snel een einde aan. Serge en zijn vrouw vroegen mij of ik het zag zitten om zijn droom voort te zetten. Dat lukte, dankzij het harde werk van mijn collega’s en de betrokkenheid van Serges familie, om de vele fietsers die hier komen een geslaagde ervaring te bieden en te laten genieten van Serges nalatenschap. Dat geeft mij elke dag opnieuw de motivatie om, met successen maar ook stevige uitdagingen, er alles voor te doen. Je zal morgenochtend aangenaam verrast zijn, Herman, als je BAGUET ziet.”
Pintje met de fitte
Ik ben onder de indruk van het verhaal en de bevlogenheid waarmee Gilbert vertelt, die zelf, voordat hij begon aan BAGUET, al goed bekend was in de wieler wereld als eigenaar van een consultancybureau voor de professionele sport en CEO is geweest van Flanders Classics, organisator van onder meer de Ronde van Vlaanderen en Omloop Het Nieuwsblad. Na het diner sluiten we de avond af met een pintje in het Vlaamse café tegenover het hotel. We proosten op de komende dagen en ik geniet van de Vlaamse gastvrijheid en mooie verhalen van Wilfried De Fitte Peeters, ploegleider van Quick Step, die Gilbert en zijn gezelschap goed kent.
Mooie dag
Na een goed ontbijt wandel ik samen met BAGUETmedewerker en drievoudig Belgisch triatlonkampioen Tim Brydenbach naar BAGUET. Ik ben onder de indruk. Het centrum ligt op een steenworp afstand van de boulevard, en om half tien ’s ochtends wemelt het er al van de wielrenners die zich verzamelen voor hun groepsrit. Binnen vind je alles dat een fietshart sneller doet kloppen, van fietskleding en accessoires tot sportvoeding en goede espresso. Terwijl ik kennismaak met de mechanieker, monteert hij mijn pedalen en computermount op mijn huurfiets, de Ridley Falcn. Omdat je vooraf je maten moet doorgeven, staat de fiets al perfect afgesteld, en een kort testrondje bevestigt dat.
Nadat alle fietsers van onze groep hun bidons hebben gevuld, vertelt Roel Govaert, de weg kapitein van BAGUET voor deze week, een afgetrainde Zeeuw van 65 jaar, wat vandaag de bedoeling is. “We rijden bijna 100 kilometer met zo’n 1500 hoogtemeters. We fietsen Calpe uit via de Poggio (de bijnaam van La Fustera), en we wachten op elke klim weer op elkaar. Op La Vall d’Ebo staat onze vertrouwde auto klaar, met de lieve verzorgers die zich ontfermen over het drinken en eten. We gaan er weer een mooie dag van maken.”
Met zijn twaalven, in korte broek, rijden we richting de Poggio, een van de meest geregistreerde beklimmingen in Spanje: La Fustera. De zon schijnt en aan mijn rechterhand zie ik de Middellandse Zee. Voor mij kan de dag al niet meer stuk. Fietsen met dit uitzicht en blote benen medio december… ik voel mij bevoorrecht. Deze klim vanuit Calpe is een heerlijke loper op uitstekend asfalt, waarbij de laatste vier kilometer een aantal haarspeldbochten kent met wat flinke stijgingspercentages. Het uitzicht en de charmante huizen doen mij denken aan mijn vakanties in Zuid-Frankrijk. Eenmaal op de top wachten we op elkaar, en ondertussen zie ik de ene na de andere profploeg voorbij komen. Likkebaardend kijk ik naar het Tudor Pro Cycling Team, dat op hun peperdure BMC-tijdritfietsen voorbij zoeft.
We dalen af en rijden landinwaarts langs wijn- en sinaasappelgaarden en kleinschalige akkerbouw richting het dorpje Llíber. Omdat in het dorpje eenrichtingsverkeer geldt, moet je wachten bij het stoplicht, vertelt Roel. Doe je dit niet, dan kan je direct een bekeuring krijgen van de Guardia Civil. Dat dit geen onzin is, wordt de volgende dag bevestigd als we op social media lezen dat renners van Groupama-FDJ doorreden ondanks het rode stoplicht en direct 100 euro per renner moesten betalen…
Port de la Vall d’Ebo
Terwijl ik over de rustige en glooiende wegen rijd en kleine dorpjes passeer, zie ik hoe het bergachtige en heuvelachtige landschap wordt afgewissldt met open, vlakke stukken land- en tuinbouwgrond. We rijden richting de langste beklimming van de dag, één van de drie zwaarste klimmen rondom Calpe: de Port de la Vall d’Ebo vanuit Pego. De klim is zo’n acht kilometer lang met een gemiddelde stijging van 6 procent. De eerste kilometers slingeren omhoog door een begroeide omgeving met vele haarspeldbochten. Ook op deze klim zie je bij ieder kilometerbordje het stijgingspercentage van het komende stuk.
Ondertussen passeren renners van Ineos ons, die aan het afdalen zijn en straks weer omhoog rijden tot halverwege deze klim. Het is een geliefde plek, naast de andere bekende klim Coll de Rates, om intervaltrainingen te doen. Ik rijd verder en het landschap opent zich. Ik geniet van het magnifieke uitzicht en zie de zee. In het wiel van de roze gekleurde profs van Van Rysel-Roubaix lift ik de laatste kilometers mee naar de top van deze heerlijke klim.
Eenmaal boven druppelt onze groep, een voor een, binnen bij de verzorgingspost van BAGUET. Met open armen vangen de verzorgers ons op met sportdrank en een reepje of gelletje. Nadat iedereen wat koolhydraten heeft getankt, maken we nog een groepsfoto en dalen we af richting de Vallei van Petracos. Via een opeenvolging van korte en soms steile klimmetjes rijden we over een kronkelend pad dat ons leidt door deze prachtige vallei, die ruig aandoet door het grillige berglandschap. Hier zijn veel wandelaars die hiken op de verschillende routes.
Uiteindelijk draaien we de grote weg op en zie ik Marianne Vos en haar ploeggenotes passeren. Via goedlopend asfalt rijden we de laatste klimmetjes van de dag op, om vervolgens kilometerslang af te dalen richting Calpe. Aangekomen bij BAGUET worden we getrakteerd op de dagelijkse herstelshake met warme pannenkoeken. Ik sluit deze heerlijke fietsdag af met iets meer dan 100 kilometer en ruim 1500 hoogtemeters. Ik kijk dan ook al uit naar wat wegkapitein Roel morgen voor ons in petto heeft, maar dat Calpe een fietsparadijs is, kan ik na deze eerste rit zeker beamen!
Coronacrisis
Hoewel ik niet deelneem aan de volledige week, voelt deze tweede dag fietsen als routine. Dezelfde vertrektijd bij BAGUET, de bidons vullen en wederom blote benen in december. Ik voel mij hier helemaal op mijn plek! Ook voor de laatste rit vertelt Roel, met een grote glimlach, dat we zo’n 100 kilometer gaan genieten, met onder meer de prachtige klim de Puerto de Bèrnia. Met de groep rijden we Calpe uit, net als gisteren, via La Fustera, ofwel de Poggio. Al gauw zoeven de volgauto’s van Soudal-Quick Step ons voorbij, waardoor ik weet dat de renners snel zullen volgen. Als de groep met de blauwe truitjes voorbij rijdt, sluiten we keurig achter hen aan richting de top van dit mooie klimmetje.
Dit blijft toch heel bijzonder aan deze plek en de tijd van het jaar: dat je dezelfde weg deelt met de profs. We draaien een andere kant op dan gisteren en rijden een heuvel op via een aantal haarspeldbochten, waar we vervolgens een slingerende, prachtige afdaling krijgen langs naaldbomen en die uitloopt in vals plat omlaag. Dit zijn heerlijke kilometers om lekker door te trappen.
Als we weer in de bewoonde wereld komen, wacht een wat surrealistische klim door een landschap dat gedomineerd wordt door vakantiehuizen nabij de plaats Gata de Gorgos. Aan de voet staan woningen die grotendeels onbewoond zijn, en hoe hoger ik kom, hoe meer woningen bewoond en goed verzorgd zijn, inclusief begroeiing, weelderige bloemen en sinaasappelbomen. Volgens Gilbert, medeeigenaar van BAGUET, zie je dit wel vaker aan de Spaanse kust: woningen die voor de corona crisis zijn gebouwd, maar uiteindelijk niet afgewerkt zijn.
Killerbees
Via een steile afdaling rijden we over brede, glooiende wegen richting de vijf kilometer lange klim Port la Llosa de Camacho, een fijne loper met zo’n 3,5 procent stijging. Als ik halverwege de klim ben en geniet van het weinige verkeer onderweg, word ik opeens opgeschrikt door een hogesnelheidstrein die mij in tegengestelde richting passeert; het zijn vier Killerbees van Visma | Lease a Bike die achter elkaar op hun tijdritfiets voorbij snellen; indrukwekkend om te horen en te zien. Na deze loper volgt een snelle afdaling naar onze verzorgingspost.
Samen met BAGUET-medewerker Tim rijd ik de ruim tien kilometer lange Puerto de Bèrnia op. De eerste kilometers zijn verre van steil en kunnen we lekker doortrappen en kletsen, richting de kilometers die wel wat stijging in huis hebben. Het is verbazingwekkend rustig op de wegen van deze klim. Tim vertelt dat de Bèrnia in deze omgeving het rustigste is. De laatste drie kilometers vragen de meeste inspanning, met stijgingspercentages tussen de 7 en 10. We persen er nog een sprintje uit en komen gezamenlijk aan bij het naambordje op het hoogste punt. Als groep rijden we vervolgens naar beneden en de uitzichten zijn prachtig. Ik zie de zee en Calpe liggen, en het asfalt is zo strak als een biljartlaken. Genieten!
We beginnen aan de laatste kilometers richting Calpe, via een landelijk weggetje dat door een groene vallei slingert. De weg gaat continu op en af, met af en toe een gemeen kort klimmetje. Uiteindelijk bereik ik mijn tijdelijke thuis en arriveren we bij het terras van BAGUET. Ik geef Gilbert, Tim en Roel een hug en bedank ze voor een fantastische dag op de fiets: meer dan 100 kilometer met ruim 1600 hoogtemeters. Vervolgens plof ik neer op het volle terras, later op de middag heeft Gilbert een meet & greet geregeld met een deel van de Soudal-entourage. Onder meer ploegleider Sep Vanmarcke en renners Jasper Stuyven en Justine Ghekiere zijn van de partij.
Ik neem een paar slokjes van mijn espresso en spreek met Gilbert af dat ik graag nog kom fietsen in zijn andere fietsvakantiebestemmingen: Mojácar en Benicàssim. Volgens Gilbert zijn dit andere gebieden met een uniek karakter, maar ook daar kun je heerlijk fietsen. Voor nu staat vast dat Calpe een waar fietsparadijs is, met als bonus de vele profs met wie je de wegen deelt in december.
